"Rosja, przeciwnie, patronowała słowiańskiemu ruchowi narodowemu, gdyż rząd rosyjski upatrywał w Słowianach sprzymierzeńców przeciwko imperium osmańskiemu i Austro-Węgrom. Oba te wielonarodowe państwa były gnębicielami Południowej Słowiańszczyzny, równocześnie rywalami Rosji w walce o panowanie na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza na Półwyspie Bałkańskim. Wpływy rosyjskie na Bałkanach stanowiły najważniejszą przeszkodę dla ekspansji austriacko-węgierskiej w tym rejonie. Były one również głównym niebezpieczeństwem dla zmurszałej władzy sułtanów. Dla rządu carskiego głównym przedmiotem zainteresowania na Bliskim Wschodzie były cieśniny. Bosfor i Dardanele miały podówczas ogromne znaczenie dla całej południowej Rosji, której handel morski uzależniony był od swobodnego dostępu do cieśnin. Przez Bosfor i Dardanele mogła też na południe Rosji przeniknąć nieprzyjacielska flota wojenna — jak to np. miało miejsce w czasie wojny krymskiej. Gdyby imperium osmańskie rozpadło się, cieśniny wyzbyłyby się swego odwiecznego władcy. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972